Poezja

Przybyszewski nie pisał typowych wierszy. Znany był jednak z poematów prozą, pisanych pięknym, poetyckim językiem.

Totenmesse [ Requiem aeternam]
Bohaterem tego poematu jest neurotyczny, patologiczny mężczyzna, który jest eksperymentem zbyt bujnego rozwoju mózgu. Ma on posłużyć do zbadania jednostkowego życia ze względu na "wolę płci" jaka się w nim przejawia.
Ważnym motywem w tym utworze jest chuć, która jest elementem sprawczym wszelkiego rozwoju, jest napędową siłą życia, kosmiczną potęgą, która stworzyła świat i kieruje jego ewolucją. Chuć, będąca "wolą wszechświata", "prałonem życia", jest tajemnicą egzystencji i praprzyczyną sztuki. Sztuka zaś, jest igraszką chuci i mózgu, sublimacją popędu erotycznego. Akt twórczy polega na erupcji przeżyć nieświadomych, czyli rozbicie spójnej wizji świata poetyckiego.
W poemacie tym umiłowanie kobiety jest umiłowaniem kosmicznej tęsknoty - sztuki, a treścią sztuki - właśnie ta tęsknota za Dwój-Jednią, stopieniem Ja-Ty, w którym może dokonać się rozwiązanie ostatnich dwóch zagadek bytu, dotarcie do ostatecznych celów sztuki. Nauroza ma tu pozytywne oblicze, przypisuje się jej rolę stymulatora rozwoju ludzkości.
Utwór ten charakteryzuje się również artystycznym uświęceniem patologiczności, skłonnością do totalności. Przeżycia indywidualnej jednostki są identyfikowane z siłami twórczymi natury. Wykorzystany tu "psychiczny naruralizm" bezpośrednio prezentuje procesy duchowe, logikę "głębi" i autonomiczną logikę podświadomości.

Androgyne
Wyłonienie kochanki z głębin własnego wnętrza, przez ucieleśnienie cząstki swej duszy, nadanie jej kobiecych kształtów. Jednak androgyniczna synteza nie może się dokonać, mimo usilnych prób. Na ziemi dostępny jest tylko cień kochanki i synteza dostępna jest tylko w sferze transcendencji, a więc poprzez śmierć.

Wigilie
Poemat ten jest w całości monologiem wewnętrznym głównego bohatera. Akcja jest zredukowana do minimum, gdyż to przeżycia wewnętrzne są istotne, a nie wydarzenia. Głównym bohaterem jest malarz, który zauważył, że jego ukochaną i przyjaciela łączy nieuświadomione uczucie miłosne. Utwór ukazuje podrażnioną psychikę bohatera, który dodatkowo jest pobudzony alkoholem. Dominuje w nim zazdrość, wielka tęsknota za ukochaną. Hymn do tęsknoty znajdujący się w tym poemacie przez jakiś czas był wysoko ceniony. Przeplatają się w nim autobiograficzne wspomnienia z młodości i stron rodzinnych.